Het weer zat dit weekend weer niet echt mee. De halve speelronde werd afgelast vanwege zeiknatte velden, maar in Almere leek de zondag even genade te kennen met een aarzelend zonnetje. Alleen… wel om negen uur ’s ochtends.

Terwijl de rest van Nederland zich nog eens lekker omdraait in bed, sta ik met een plastic bekertje lauwe kantinekoffie langs de lijn te verkleumen. En weet je wat? Er is weinig mooiers.

Want jeugdwedstrijden, man, die hebben gewoon alles. Het ene moment zie je een bal de lucht in gaan waar ze in de Hoofdklasse jaloers op zijn; het volgende moment wordt er zo hard naast gemaaid dat het hele veld bijna meewaait. Je ziet spelers die al groter zijn dan de scheidsrechter, en van die kleintjes die nauwelijks boven de catcher uitkomen. Jongens en meiden door elkaar, spelend met een bak energie waar je u tegen zegt. En langs de lijn? Ouders die elke bal meespelen alsof het de finale van de World Series is.

Het werd uiteindelijk een pot die retespannend bleef tot de allerlaatste slag. Niet alleen een genot om naar te kijken, maar door de lens ook weer genieten van al die pure concentratie en ontlading. Daar doe je het voor.