Het seizoen loopt op z’n loopt en dat merk je. De avonden worden sneller donker dan je lief is, en laat de vaste stek bij de Dodgers nu net geen veldverlichting hebben. Wat doe je dan? Dan leen je een veld in de buurt waar de lampen wel branden, in dit geval bij de tegenstander. Al moet je dan natuurlijk wel zelf de wedstrijdballen en de scheids regelen.

Ergens in de app verscheen een oproep voor invallers. Voor mij was dat vooral de perfecte kans om weer eens een vinkje te zetten op dat eindeloze wensenlijstje van me: een officiële avondwedstrijd onder kunstlicht. Die stond dit jaar nog hoog, dus twijfel was er niet bij.

Lekker gehaast kwam ik aan op het veld, waar ik meteen door kon naar de dugout. En natuurlijk: net niet mijn favoriete prime lens in de tas gestoken. Hij lijkt ook zo verdomd veel op die korte zoom, maar ja, die is net even te traag voor dit soort werk. Gelukkig houdt een beetje improviseren je scherpte wel scherp. Dat dwingt je tot creativiteit, toch?

Man, wat een aparte pot was dit. Van rustig scherpstellen kwam sowieso weinig terecht, want werkelijk elke eerste worp werd direct en genadeloos weggeslagen. Het veldspel werd daardoor wat eenzijdig, wat de dynamische actieplaten voor de lens wel een beetje beperkte.

Maar het sfeertje maakte alles goed. Vooral die hoge ballen die omhoog schoten in het felle, harde kunstlicht, met daarachter een subtiel maantje aan de hemel. Soms heb je van die kleine details die de hele avond dragen. Fotograferen is meer dan alleen een scherpe plaat; het is het gevoel van zo’n avond meenemen naar huis.